Hoe mijn 1e zwangerschap begon. Dec 2018

Ik weet het nog zo goed het was een ochtend  05:00u om precies te zijn, toen ik die onverwachtse positieve test in mijn handen had. Er gingen allerlei gedachten door mijn hoofd, de hoofd gedachten was angst.. Ik vond het dood eng omdat het niet gepland was, tuurlijk we wouden wel een kindje maar zo snel was niet helemaal de bedoeling. Ik had geen opleiding geen baan niks.. Ik liep rustig met mijn positieve test naar boven, waar mijn man (toen nog mijn vriend) lag te slapen. Ik maakte hem wakker en liet huilend de test zien, zoals altijd was meneer heel nuchter. Toch zag ik wat angst in zijn ogen, de angst van hoe gaan we dit doen? Hoe nu verder, en de grootste vraag wat zullen onze families wel niet denken?

Die zelfde ochtend ben ik rond een uur of half 10 snel naar mijn ouders gegaan.. Ik liet huilend die test zien, ze keken me wel een beetje raar aan omdat ik zo hard aan het huilen was.. Ze vonden het niet nodig omdat alles wel goed zou komen, ze zouden mij en mijn man er gewoon doorheen slepen. Met die gedachten ging het huilen snel om tot meer moed, moed dat ik deze zwangerschap wel aankon en dat alles goed zou komen.

Kerst Dec 2018

Het is een paar dagen voor kerst en wij hebben onze tassen gepakt. Wij vieren altijd kerst in Polen, mijn moeder komt namelijk uit Polen. Eenmaal in Polen en het diner begint, wordt er standaard wodka of ander drank gedronken.. Mijn oom vroeg of ik wijn wou dus ik zei nee, zegt hij oohhhh je gaat natuurlijk meteen voor de wodka dus ik zei ook nee.. vraagt hij wil je iets anders een biertje misschien? uhh nee ook niet. Zeggen ze ben je ziek of zo? Nou nee ook niet, zegt mijn neef ze is zwanger (als grap) dus ik zei tegen mijn moeder, zeg het maar.. (mijn Pools is niet zo goed namelijk) Iedereen schrok omdat ze het niet hadden verwacht maar waren zo blij! We hebben de rest van de kerst dagen alleen maar geproost op mij en op de kleine frummel in mijn buik!

Oud en Nieuw 2018/2019

Oud en nieuw was aangebroken, helaas mocht ik deze niet vieren met een heerlijk glaasje champagne.. oh wat miste ik dat, iedereen aan de champagne en deze meid aan de bubbeltjes water en de wat ik toen dacht alcohol vrije bier waar ik later achterkwam dat er 0,5% alcohol in zat...... oeps.

Er was een feestje voor ons huis waar we even gingen kijken na 12u, gelukkig had ik mijn zogenaamde 0,0 bier... Ik wist toen nog niet dat er wel alcohol in zat, maar goed ik had dat flesje helemaal bewerkt door het etiket er af te scheuren. Want niemand mocht nog weten dat ik zwanger was.. Gelukkig had niemand iets door! 

Januari 2019

In Januari hebben wij het verteld aan mijn schoonmoeder, helaas viel dat niet zo goed.. ook omdat mijn lieve schoonzus toen nog zwanger was.. we scheelden 4 maand. Ik snapte het ook wel, het was niet de juiste tijd.. maar wanneer is het de juiste tijd? Een baby kun je niet plannen, die komen wanneer ze zelf willen en ja als je geen pil gebruikt of andere dingen dan ja dan kun je er op wachten.. Ook hadden we het mijn schoonzus verteld.. dit viel in de verkeerde keel gat.. daarna hebben we ook even flink ruzie gehad.. maar toen alles wat uitgepraat later, snapte ik haar reactie zo goed!! Gelukkig zijn we nu zo close! Zo close dat ik haar niet als "schoon"zus beschouw maar als een echte zus! 

Ook mijn schoonvader (stiefvader van mijn man) was het er niet zo mee eens.. maar ja logisch ook ik had niks.. geen baan geen opleiding niks... Gelukkig zijn ze later bijgedraaid en hebben ze ons overal gesteund waar ze konden! 

 

Ook hebben we met mijn man zijn verjaardag het aan de rest bekend gemaakt, omdat het was uitgelekt hadden we niet echt een keus dan zelf vertellen.Later hadden we het ook verteld aan mijn man zijn vader (ouders zijn gescheiden) gelukkig waren hun zo blij! Dat hadden we wel even nodig! Later hebben we het ook bekend gemaakt op Facebook.

Februari/Maart 2019

Ik heb deze maanden bij elkaar gevoegd omdat ik niet meer precies wist wanneer wij onze pret echo hadden gehad.. Ik weet dat het met 13 week was. 

Voor de pret echo nam ik natuurlijk mijn man mee en mijn moeder, zus en schoonmoeder! We zouden er nu achter komen wat onze kleine frummel zou zijn. een meisje of een jongen! Mijn moeder, zus en ik dachten een meisje terwijl mijn man en schoonmoeder dachten een jongen! Uiteindelijk hebben we te horen gekregen dat we een prachtige dochter zouden krijgen! En we hebben voor het eerst haar hartje mogen beluisteren! 

Het weekend daar op hebben wij een klein feestje gehouden zodat we het geslacht konden bekend maken! Ik had alles super leuk uitgestippeld en zelfs een mooie ballon gekocht en gevuld met roze dingetjes. Ik had een doos gemaakt waarin mensen een briefje konden doen met wat hun dachten wat het zou worden! De meerderheid dacht een jongen. Het was een super leuke en geslaagde avond!

 

Ook heb ik in februari een super leuke groepsapp aangemaakt met verschillende dames die ook eind augustus waren uitgerekend! Dit is zo'n succes geweest dat we alles met elkaar delen en de hechtste groep ooit zijn geworden! Tot op heden zijn wij nog een hele hechte groep! Ook met het verlies hebben ze mij gesteund van alle kanten! We hebben onverwachts bloemen gekregen en een super mooie ketting met de naam van onze dochter! 

April 2019

In april is er niet zo veel spannends met mij gebeurd, alles liep goed en de kleine meid deed het ook heel goed! Wel werden mijn man en ik in april oom en tante omdat mijn schoonzus en zwager hun zoontje hebben mogen verwelkomen! Ik was zo blij en oh wat kon ik niet wachten tot wij onze dochter mochten ontmoeten! Zo klein zo lief en zo zacht..

Mei 2019

In mei kreeg ik de suikertest.. Ik keek er zo tegen op.. Ik had er totaal geen zin in, ik hoorde alleen maar verhalen dat het drankje super vies zou zijn.. Toen we eenmaal daar waren werd er eerst bloed geprikt in mijn vinger om de waarde te bekijken, daarna moest ik dat drankje drinken waarvan ik vond dat het wel mee viel.. Het drankje was wel echt mier zoet maar niet zo vies. Daarna moest ik een hele tijd wachten zodat ze later mijn bloed weer konden prikken, om te kijken wat mijn lichaam had gedaan met al dat suiker. Ik werd erg licht in mijn hoofd en erg misselijk.. maar ik wist dat als ik zou kotsen ik het opnieuw moest drinken.. Ik heb niet gekotst en ben er goed weg gekomen..

 

week later kregen we de waarde te horen, de grens was 7,8 en wat had ik? juist 7,8.. helaas moet alles via protocol en werd ik verder geholpen in het ziekenhuis en moesten we helaas bij onze vertrouwde verloskundige weg.. Nu moest ik dus 4x per dag zelf vingerprikken om mijn waardes te bekijken, en die moest ik dan uiteindelijk door mailen naar het ziekenhuis. Dan konden ze precies zien hoe het ging.

Juni 2019

In juni zijn wij verloofd, ik ben totaal niet romantisch gevraagd maar hé alles beter iets dan niets.

Juli 2019

Op 13 juli kreeg ik mijn baby shower, ik vond dat zo leuk ook al was het niet helemaal meer een verassing.. We hebben super leuke dingen gedaan en de kleine kreeg zoveel leuke cadeautjes! Het was een super geslaagde dag!

Op 22 juli zijn mijn man en ik in geregistreerd partnerschap gegaan, mijn man vond het woord trouwen te groot dus zijn we voor geregistreerd partnerschap gegaan. We hebben een super leuke dag gehad met een fotoshoot en later gezellig eten bij mijn moeder thuis met een deel van de familie!

 

Ook begonnen er veel problemen in juli... met 35 week zijn wij met spoed naar het ziekenhuis gereden omdat ik flinke voorweeën had.. Ze waren zo heftig dat de verloskundige in het ziekenhuis zei dat ze me nog geen week gaf of ik zou al bevallen... Ik vond dat zo eng.. ik was nog maar 35 week.. tuurlijk wist dat de kleine het wel zou overleven maar ik vond het nog zo vroeg.. Gelukkig zakte de weeën af en mochten we weer naar huis!

Augustus 2019

Pff Augustus.. de moeilijkste maand van allemaal.. Ik moet al mijn moed verzamelen om dit überhaupt te kunnen typen.. 

 

Met 36 week moesten we weer naar het ziekenhuis... ik was zo ziek niet normaal. Ik zag sterretjes ik had hoofdpijn en kreeg geen lucht meer.. Eenmaal ik het ziekenhuis was er gelukkig niks met onze kleine meid aan de hand. en mocht ik eigenlijk weer naar huis tot mijn man melde dat ik hoofdpijn had. De zuster stopte meteen met alles en pakte gelijk de bloeddruk meter, en ja hoor daar was ze al bang voor mijn bloeddruk was 150/100... veel te hoog! Ik moest meteen in het ziekenhuis blijven! Ik werd ook inwendig onderzocht om te kijken of het iets had te maken met misschien een beginnende bevalling maar nee niks.. Ook moest ik mijn plas inleveren maar ook daar uit konden ze niks vinden. In plaats van dat ze meteen een plan maakte om mij in te leiden (wat ze eigenlijks achteraf beter wel hadden kunnen doen) kreeg ik pillen om mijn bloeddruk omlaag te houden. Ook werd onze kleine meid goed in de gaten houden.. maar wat voor hun normaal was was voor ons verontrustend... Onze kleine meid was op het ene moment te rustig en zakte haar hartslag naar 90 en op het andere moment was zo heel erg druk... 

Ik moest een nacht blijven ter observatie, mijn bloeddruk ging omlaag (omdat ze mij hadden vol gestopt met medicijnen) en de kleine deed het volgens hun goed.. Ik mocht uiteindelijk weer naar huis.. Maar ik was nog helemaal niet blij! Ik was ongerust, mijn dochter deed het helemaal niet goed en ik wou dat er wat aan gedaan werd! Het enigste wat ze wouden doen is mij de woendag er op te laten komen (2 dagen later) om te kijken hoe de kleine het deed... zo gezegd zo gedaan. De woensdag was aangebroken en ik heb een uur aan de ctg gelegen.. gelukkig deed de kleine het weer super en was ik gerust gesteld!

De volgende dag had ik weer een controle maar ik was niet blij... ik voelde de kleine helemaal niet zo goed.. Dus hup weer aan de ctg.. toen was ze gelukkig weer levendiger! De avond had ik de klein meid nog gevoeld en wat ik dacht dat het een hikje was bleek ook wel het laatste stuipje te zijn achteraf..

 

Vrijdag, we zijn nu bij de beruchte vrijdag.. de dag dat mijn leven in elkaar stortte.. de dag dat ik leeg was... leeg in mijn hart. De dag verliep aardig goed, tot 16u... ik was weer zo ziek, ik voelde me zo ziek! ik heb meteen mijn man gebeld en kwam er meteen aan! Ik werd weer wat rustiger en we zijn zelfs nog eerst naar mijn moeder geweest om te eten! Ik weet nog goed dat mijn zus een grapje maakte met de stofzuiger op mijn buik.. Maar wat we niet wisten is dat de kleine al overleden was.. Na het eten zij wij snel naar het ziekenhuis gegaan.. De ctg werd aangesloten maar er was niks te horen.... de verloskundige kwam met de echo apparaat, het was 1 in opleiding die het niet zo goed wist en maar een collega ophaalde.. De collega keek op het scherm en ze was zo stil... dood en dood stil. Mijn man vroeg wat er was.. waarop ze antwoordde ik ben zo stil omdat ik geen kloppend hartje meer zie.... die woorden kwamen als messen steken in mijn hart... geen kloppend hart hoezo? dit kan niet waar zijn! Ik was zo hard aan het huilen.... Ze zei nog ik kan wel even voor de zekerheid luisteren... Ja een klein beetje hoop misschien had ze het mis! Maar nee het was stil..... zo verdomd stil.... geen bekend hartje niks alleen een recht streepje en stilte.... Ik was kapot ik was gebroken en zijn geen woorden op deze aarde die mijn gevoel kan beschrijven, ik was leeg zo leeg.... Mijn man heeft de familie opgebeld en die kwamen er meteen aan! Al die huilende gezichten van mijn familie... ik brak weer! Ik vond het ook zo erg om hun zo te zien...

De verloskundige kwam weer binnen om uit te leggen wat er nu zou gebeuren... Ze wou ons naar huis sturen en dan zaterdag vroeg weer terug komen... Ik dacht pardon? Ik wil bevallen! Ik wil niet naar huis wetend dat ik een dood kindje bij me draag.... Maar helaas dat kon niet.. 

 

De zaterdag kwamen we weer terug, er werd van alles uitgelegd en ze wouden een vruchtwater punctie doen... helaas lukte dat niet... maar man wat is dat pijnlijk als je al zo ver heen bent.. We kregen later een pilletje mee, die moest ik dan innemen zodat de voor weeën zouden starten. Die dag daarop kwam mijn schoonzus en zwager op bezoek.. die waren op vakantie die vrijdag dus ze konden niet meteen naar ons toe! Toen ze bij ons kwamen en ik zag mijn schoonzus barstte ik meteen in tranen uit en vloog haar in haar armen! Ik was zo blij dat ze er was en ik kon me geen moment sterk houden bij haar... Alles kwam er uit... alle tranen die ik half kon inhouden die dag kwamen er meteen uit... Na een aantal uur toen hun er nog waren begonnen mijn voor weeën... jeetje wat deden ze zeer... ik heb uiteindelijk een houding weten te vinden die voor mij werkte. Later toen we op bed gingen waren ze weer afgezakt en heb ik nog even de nacht kunnen slapen wetend dat de dag daarop (maandag) mijn bevalling zo worden gestart....

 

Maandag 12/08 de verjaardag van mijn schoonvader de vader van mijn man.. we moesten al vroeg in het ziekenhuis zijn voor nog een poging vruchtwaterpunctie.. Ik was zo bang.. het deed zo veel zeer.. en dan weer wetend dat er een mega naald mijn buik in zou gaan.. We zaten bij de gynaecoloog afdeling, de zelfde afdeling waar ik steeds werd gecontroleerd.. Het was moeilijk om daar weer te zijn, wetend dat het nu om een levenloos kindje gaat.. Al die zwangere dames, elke keer als ik ze zag of een baby zag voelde dat weer als een messen steek dwars door mijn hart heen.. 

We waren eindelijk aan de beurt, ik was zo aan het trillen en aan het beven.. Ik moest op de stoel liggen en er zou eerst weer een echo worden gemaakt, om te kijken waar er genoeg ruimte was voor de naald... Ik weet nog zo goed dat we hier de 1e keer lagen voor een 30 weken echo en we ook nog onverwachts een 3d echo kregen. De echo was pijnlijk om naar te kijken.. Je kijkt gewoon simpel weg naar je dochtertje maar dan levenloos, en ik was zo gewend dat ze standaard die echoscoop altijd wegtrapte... maar nu? niks.... helemaal niks.. De tranen rollen weer over mijn wangen.. 

Ze had eindelijk een plekje gevonden en vroeg aan mij hoe ik het wou hebben, af tellen of gewoon er in steken.. dus ik zei steek er maar in dan weet ik het ook niet van te voren.. En ja hoor hoppakee de naald werd er in gedrukt alsof mijn buik een dartbord was... Opeens voelde ik een druk van mijn buik af gaan en voelde ik warme vloeistof over mijn buik heen lopen.. Wat voelde dat raar zeg.. Mijn man zei nog het is al klaar hoor, waar op ik antwoordde ja dat voel ik. Ik weet nog dat mijn vruchtwater bruin van kleur was... geen normale kleur zei de arts.. Maar dat paste wel bij een vruchtdood.. en de kleine had dan in de buik gepoept..

 

Later mochten we weer naar de verloskamers, naar de kamer waar ik zou gaan bevallen met een o zo mooi bad! Ik had namelijk aangegeven in bad te willen bevallen. Om 12u kreeg ik mijn eerste inwendige pil, die zorgen er voor dat ik weeën krijg. Helaas deden ze niks. Mijn moeder en zus waren er ook bij, die wouden ons steunen tijdens de bevalling. ook kwamen later mijn schoonzus en zwager weer om ons ook te steunen. Om 16u werd er eerst inwendig onderzoek gedaan maar er was niet veel gebeurd.. de 2e pil werd er in gedaan en meteen kreeg ik weeën.. Jeetje wat voelt dat raar.. Om 5 uur kreeg ik opeens een weeën storm, de weeën kwamen en kwamen en kwamen maar gingen niet meer weg.. Ik had geen moment rust, ja misschien 1 sec. Ik zat van alles te doen om het een beetje te kunnen opvangen.. Op den duur ben ik maar gaan douchen dat was een tip van mijn schoonzus. Hun gingen later eten halen omdat ik het niet onder die douche vandaan kwam.. Later ben ik er toch maar onder weg gegaan en gevraagd of ik in bad mocht.. gelukkig mocht dat! het was inmiddels al half 8.. De weeën storm was nog niet over... Ik hield het niet meer vol! Ik werd gek helemaal gek. Ik heb toch maar aangegeven een ruggenprik te willen.. Want ja dat hebben ze mij om het half uur gevraagd.. maar nee ik wou natuurlijk bevallen. Maar geloof mij na 3 uur een weeën storm te hebben word je wel gek..

 

Het duurde best lang tot die man kwam die de ruggenprik zou doen.. Uiteindelijk waren mijn weeën afgezakt naar gewone sterke weeën die ik weg kon puffen en waarbij ik rust had. Eindelijk kwam die man.. eindelijk mocht ik klaar gaan zitten voor de ruggenprik.. Ik weet nog dat hij zei dat ik zo stil mogelijk moest gaan zitten... maar hallo stil zitten? met een wee kan ik toch niet rustig stil gaan zitten??? Mijn moeder is weggegaan (Ze kon het niet aanzien hoe mijn rug werd afgeplakt en al helemaal niet dat er een naald mijn rug in zou gaan..) die is naar de koffie kamer gegaan waar de rest van mijn familie zat te wachten tot ze mochten komen.. Maar ik had gezegd dat ze moeten wachten tot de ruggenprik er in zit.. Mijn zus is mijn zus die wou natuurlijk blijven want dat vind ze wel interessant.. alleen helaas mocht ze niet kijken maar wel tegen over me zitten net als mijn man. Bij elke wee moest ik aangeven dat ik een wee kreeg want dan zou hij wachten.. De weeën waren zo heftig maar ik heb mij kunnen stil houden. Ik weet nog dat die man zei die weeën komen wel vaak niet? Waarop de verloskundige helemaal niks zei.. Gelukkig eindelijk zat de ruggenprik er in! en ik mocht weer lekker gaan liggen, ze deden de vloeistof er in en nu maar wachten tot het hielp.. Ik kon steeds meer praten en lachen met mijn zus. De arts kwam af en toe even met ijsblokjes om te kijken of alles goed was verdoofd.. toen hij tevreden was ging hij weg en kon de verloskundige nog even kijken hoe ver mijn ontsluiting was. Mijn ontsluiting was ver genoeg dus de verloskundige heeft rond 22u mijn vliezen gebroken. Wat was dat gek.. het klonk alsof er een grote waterballon werd lek geprikt en er een beste plas water uit viel.. Daarna mocht mijn familie komen omdat ik niks meer voelde en mijn vliezen waren gebroken. ze zijn tot 24u bij ons geweest, mijn ontsluiting was nog maar 4 centimeter dus hadden we gezegd dit duurt nog wel even hoor! We bellen jullie wel als het zo ver is. 

 

Ze waren nog maar net weg of mijn ontsluiting was om 1 uur al 7 centimeter.. Dit ging wel heel rap.... we wouden nog even slapen maar dat is niet gelukt, om half 3 kreeg ik weer pijn.. het deed zo veel pijn... de ruggenprik kon dat niet eens tegen houden.. Ik drukte op het knopje voor een extra dosis maar ook die hielp niet.. Oke dan maar de verloskundige er bij halen.. die kwam snel langs en keek even maar vond het nog niet heftig genoeg, dit was om kwart voor 3.. 1 zuster bleef even bij ons terwijl de andere weer even naar een andere vrouw ging.. Op den duur kreeg ik de drang om te poepen.. zo erg dat ik het bijna niet op kon houden.. dit bleken dus pers weeën te zijn.. uh oke dit is ook maar de 1e keer wist ik veel.. Om precies 3 uur kwam de verloskundige en wou ze even voelen, ja hoor volle 10cm ik mocht persen... tranen rolde over mijn wangen ik was opeens zo bang... nu is het punt aangebroken dat het gaat gebeuren... oke persen.... uuhhh hoe dan? gewoon alsof je moet poepen.. oh okee prima doen we dat.. met precies 4 flinke persen is onze kleine meid met de naam Eléna Sophie stil op deze wereld geboren om 03:13uur met een gewichtje van 2570 gram en ze was 51 cm lang.. De arts vroeg of ik haar meteen vast wou houden.. nou nee dat wou ik niet.. Ik was zo bang bang voor mijn eigen dochter.. hoe ziet een levenloos kind er uit? Ik was gewoon bang.. Ik werd gehecht van onderen want ja ik was uitgescheurd van gat tot gat en ook nog eens binnenin ik was 2e graad uitgescheurd. Later hebben ze voet af drukjes gemaakt van onze dochter en hand af drukjes en nog een voet afdruk in gips.. Toen ze was aangekleed en mooi gemaakt werd ze in de wieg gelegd, toen wou ik haar toch zien... Ik zag haar en tranen vlogen over mijn wangen.... wat is ze prachtig!!! 

 

Dit was mijn verhaal, ik hoop dat jullie het mooi vonden om te lezen! ik heb het sowieso niet droog gehouden tijdens het typen van dit verhaal!

Na de zwangerschap.. 

Na de zwangerschap kwam natuurlijk de crematie en alle super mooie kaartjes thuis. Maar het belangrijkste de uitslag van wat er aan de hand was.. 

Kort gezegd er was een infectie aanwezig en mijn lichaam stootte onze dochter af zodat ik werd gered.. Onze meid is overleden aan een acuut zuurstof te kort...

Als ik was ingeleid met 36 week had het ziekenhuis mijn dochter nog kunnen redden en was er niks gebeurd.. We zijn er achter gekomen dat ze je moeten inleiden als je al zo ver bent en je bloeddruk zo hoog is... Ik vergeef het ze in het  ziekenhuis nooit...

Rating: 5 sterren
2 stemmen

Reactie plaatsen

Reacties

Joke van well
6 maanden geleden

Hoi Asia ,ik ken je al een klein beetje via Yaika Timmermans ,mijn dochter .Heb meegeleefd met de verhalen die zij vertelde om het moment dat het met jullie Elena mis ging .Wat was dan moeilijk en zwaar voor jullie.Hoop dat het je helpt nu je het zo mooi hebt opgeschreven .Heel veel sterkte ,liefs Joke

Asia Hofman
6 maanden geleden

Hoi Joke,

Super bedankt voor je reactie! Yaika is echt een super meid! Kan echt met alles bij haar terecht. Opschrijven helpt gelukkig wel, was toevallig een tip van Yaika.

Mirjam
6 maanden geleden

Hoi, wat een heftige dingen heb je (jullie) mee gemaakt. En wat sterk van jou om dan nu al het opnieuw te proberen.. Krachtig ben jij. Mooie blog heb je. Groetjes.

Asia Hofman
6 maanden geleden

Hoi, Bedankt voor je reactie en je moeite om mijn blog te lezen! dat doet mij goed. Dankje.